Isang Araw sa Buhay ng Korean Office Worker: Panaginip ang Pag-alis sa Tamang Oras, Realidad ang Overtime?

Isinalin mula sa orihinal na Korean.

7 a.m., pag tumunog ang alarm, hinahanap na agad ng kamay ko ang smartphone bago pa man mabuksan ang mga mata ko. Ang pag-check ng mga mensaheng dumating buong gabi sa KakaoTalk work group chat ang simula ng araw ko. Ika-5 taon ko na sa isang IT company malapit sa Gangnam Station; 9 a.m. ang simula ng trabaho, pero para makaiwas sa siksikan sa subway, kailangan kong lumabas ng bahay bago mag-8. Ang parang digmaang siksikan sa Line 2 tuwing umaga ay hindi mo talaga mauunawaan hangga’t hindi mo naranasan.

Isang bagay na hindi maaaring iwan sa Korean workplace culture ay ang ‘lunch hour’. Karaniwang 12 hanggang 1, at para sa mga office worker, ang isang oras na iyon ang pinakamasayang bahagi ng araw. Pang-araw-araw ang pagkain ng baekban set meal sa kainan malapit sa office – kimchi jjigae KRW 8,000, doenjang jjigae KRW 8,500, jeyuk bokkeum KRW 9,000. Tumaas nang malaki ang presyo ng tanghalian kaya ang kasabihang ‘kaligayahan sa KRW 10,000’ ay nagiging bahagi na ng nakaraan. Pero ang tanghaliang kasama ang mga katrabaho, habang nagkukuwentuhan, ang nagbibigay-lakas para lampasan ang hapon.

Pagsapit ng mga 2 p.m., nagsisimula ang labanan sa antok na laging dumarating pagkatapos kumain. Sa puntong ito, ang pagbili ng isang americano sa cafe sa ground floor ay parang batas na sa mga Korean office worker. Kahit may coffee machine sa office, marami ang sadyang lumalabas para magpalit ng hangin. Nararamdaman mong mahal ang Starbucks americano na KRW 4,500 pero araw-araw ka pa ring bumibili – iyon ang malungkot na realidad ng buhay-office.

Sabi nila, malaki ang ibinaba ng overtime culture matapos maisabatas ang 52-hour workweek, pero malaki ang pagkakaiba depende sa industriya at sa kompanya. Sa IT, hindi maiiwasan ang overtime bago ang deadline ng proyekto, samantalang sa malalaking korporasyon ay medyo nakaugat na ang kultura ng pag-alis sa tamang oras. Maraming startup ang may flexible hours kaya malaya ang oras ng pasok at alis, pero kadalasan mas mabigat naman ang workload. Nagkaroon din ako ng panahong kinikilig sa salitang ‘alis ng 6’.

Para sa mga Korean office worker, ang oras pagkatapos ng trabaho ang tunay na simula ng ‘buhay’. May pumupunta sa gym, may nag-aaral ng English o coding sa academy pagkatapos ng trabaho, may nagpapahinga sa Netflix – iba-iba ang paraan ng bawat isa sa paggugol ng gabi. Kamakailan, sa trend na ‘gatsaeng’ (god-life), dumarami rin ang Miracle Morning types na bumabangon ng 5 a.m. para mag-ehersisyo bago pumasok. Sa totoo lang, ako ang tipong nagpapasalamat na kapag nakahiga na sa sofa pagkauwi.

Malaki rin ang pagbabago sa hoesik (company dinner) culture. Dati, standard ang unang round na karne, pangalawang round sa bar at pangatlong round sa karaoke, pero ngayon ang uso ay tapusin na sa unang round. Habang pinapahalagahan ng MZ generation na empleyado ang ‘work-life balance’, halos nawala na ang sapilitang hoesik at napalitan ng mas magaang anyo tulad ng team lunch o pagkikita sa cafe. Gayunpaman, ang year-end party at ang hoesik pagkatapos ng proyekto ay mahalagang bahagi pa rin ng Korean workplace culture.

Totoo namang mahirap ang buhay-trabaho sa Korea, pero tiyak na may maliliit na kaligayahan ding matatagpuan doon. Ang ginhawa ng isang tasang kape kasama ang katrabaho, ang pagkasiya sa numerong lumalabas sa account tuwing payday, ang pakiramdam ng kalayaan tuwing Biyernes ng gabi – ito ang mga damdaming alam lang ng mga office worker. Ang nagpapatibay sa atin sa mabigat na Lunes, sa huli, ay malamang ang mga kasama natin sa trabaho at ang pananabik sa weekend. Sa lahat ng papasok sa trabaho ngayon, salamat sa lahat ng pagod.