Ang Ebolusyon ng Delivery Culture sa Korea: Mula Baemin Hanggang Dawn Delivery

Isinalin mula sa orihinal na Korean.

Ang delivery culture ng Korea ay isang sistemang hindi mo makikita saanmang panig ng mundo. Sa app lang na Baedal Minjok, Coupang Eats o Yogiyo, ang chicken, pizza at Chinese food — at kahit pagkain mula sa mga high-end na restawran — ay nasa pintuan mo na sa loob ng 30 minuto. Ang delivery fee ay karaniwang mga KRW 1,000–4,000, at kapag umuulan ay may dagdag na bayad. Tatlong beses sa isang linggo ang pinakakaunti kong pag-order, at totoo lang, naging katawang hindi na mabubuhay nang walang delivery.

Napakainteresante ng kasaysayan ng delivery sa Korea. Noong dekada ’90, ang delivery ng jjajangmyeon lang ang halos tanging pagpipilian; tapos binago ng pagdating ng mga delivery app noong dekada 2010 ang lahat. Simula nang ilunsad ang Baedal Minjok noong 2010, tuluyan nang nabago ang hugis ng industriya ng pagkain sa Korea. Ngayon, makakaorder ka ng tteokbokki alas-2 ng madaling araw, at kahit isang ice cream ay maipapadala. Palagi akong nagpapasalamat sa pagod ng mga delivery rider.

Kasing-makabago ng food delivery ang ‘dawn delivery’. Ang serbisyong ito na sinimulan ng Market Kurly (ngayon ay Kurly) ay gumagana nang ganito: umorder bago alas-11 ng gabi at bago mag-alas-7 ng umaga kinabukasan ay nasa pintuan mo na. Mula sariwang pagkain hanggang gamit sa bahay, isang app lang ang kailangan at hindi na kailangang mamalengke. May katulad ding serbisyo ang Rocket Fresh ng Coupang, kaya sa Korea ay unti-unting kumakaunti ang mga aktuwal na pumupunta sa grocery.

Hindi pagmamalabis na tawaging rebolusyon ng Korean e-commerce ang Rocket Delivery ng Coupang. Ang mga produktong Rocket Delivery ay same-day o next-day ang default, at kapag kumuha ka ng Rocket Wow membership (KRW 7,890 kada buwan) ay libre ang shipping at kasama pa ang Coupang Play (OTT service). Sa unang beses na umorder ka nang hatinggabi at dumating ito kinaumagahan, talagang magugulat ka. Sa Korea, ang ‘araw ng padala’ ay may munting kilig na parang maliit na Pasko.

Nagbukas ang Karrot (Danggeun Market) ng bagong kabanata sa kultura ng secondhand trading at paghahatid. Nagsimula ito bilang app para sa secondhand na benta sa loob ng kapitbahayan, pero ngayon ay naging local community platform na — hindi lang direktang bentahan kundi balita sa lugar, hanapbuhay na part-time at impormasyon sa real estate. Ang mga kuwentong tagumpay gaya ng ‘nakabili ako ng washing machine sa Karrot nang KRW 30,000’ ay madaling maririnig sa paligid. Ang pag-post ng mga hindi kailangan kapag lilipat ng bahay at ang pagkabili nito sa loob ng ilang oras ay nakamamangha ring karanasan.

Ang parcel service ng convenience store at ang mga unmanned locker ay mahalagang bahagi rin ng imprastraktura ng delivery sa Korea. Sa CU Delivery, makakapadala ka na mula sa mga KRW 3,000, sobrang praktikal para sa maliliit na transaksyon, at dahil sa unmanned parcel locker sa mga apartment ay ligtas mong matatanggap ang padala kahit wala ka sa bahay. Madalas kong gamitin ang return service ng GS25 dahil madaling maproseso ang pagbabalik ng online na pinamili sa convenience store lang. Talagang world-class ang sistemang logistics ng Korea.

Sa isang Korea kung saan ganito na kaunlad ang delivery at shipping, pwedeng maging lifestyle na mismo ang pananatili sa bahay. Pagkain sa delivery, pang-araw-araw na gamit sa dawn delivery, shopping online — kayang mabuhay nang hindi lumalabas ng bahay. Convenient nga, pero sa tingin ko mahalaga rin ang analog na karanasan ng aktuwal na pamamalengke o pagkain sa karinderya sa kanto. Hindi ba’t ang balanse ang mahalaga: tamasahin ang ginhawang bigay ng teknolohiya nang hindi nawawala ang harapang pakikipag-ugnayan sa tao?